Ik heb nu, aan het begin van dit blogje, nog geen idee waar dit gaat eindigen. Ik heb een vaag idee van wat ik met dit stukje wil gaan zeggen, maar kan niet garanderen dat het er begrijpelijk uit komt, omdat ik ook niet volledig open kan zijn (ik heb gemiddeld 100 lezers op een dag, god weet wie daar allemaal bij zitten).

 

Laat ik beginnen met de dingen die wel redelijk begrijpelijk zijn: afgelopen donderdag heb ik weer een hele fijne haptonomiesessie bij Emma gehad, die heeft geleid tot een aantal inzichten:

- ik leef mijn eigen leven (zoals de Engelse taal het mooi kan uitdrukken: "I march to the beat of my own drummer")

- ik ben gevoelsmatig volstrekt in balans en gelukkig (vooral te danken aan mijn heerlijke hondenkinderen en mijn lieve familie en vrienden)

- ik moet alleen mijn rechterhelft (de reële kant van mezelf) er nog van overtuigen dat het goed is (geen schuldgevoelens want ik berokken niemand kwaad)

 

Want mijn probleem is namelijk: er wordt soms zo aan mijn kop gezeurd. Dus zou ik iedereen willen vragen om de volgende vragen voortaan achterwege te laten"

1. "Hoe is het met de liefde?" ..............................zinloze vraag, altijd hetzelfde antwoord: daar doe ik niet aan!

2. "Waarom heb je nog niemand gevonden?" (nog erger als ie wordt gevolgd door de opmerking "Je bent toch zo'n leuke meid") .............. wederom zinloze vraag, ik ben liever alleen en als het nodig is, heb ik iemand hoor!

3. Met stip op kop, de typische hyvesvraag als je net iemand van vroeger hebt gevonden: "En, verliefd, verloofd, getrouwd, gescheiden? Kindjes?" .............Nee, ik loop niet in hetzelfde spoor als jullie allemaal, ik ben Peter (Petra) Pan en blijf eeuwig onvolwassen!

 

Dit is niet helemaal de richting die ik dit logje op wilde sturen, maar voorlopig moet het maar even. Ik heb een druk weekeinde voor de boeg en daarna meld ik me weer, met nieuwe inzichten in mezelf.

 

Het huishouden doen is voor vrij weinig mensen een onverdeeld genoegen. Maar sommige dingen zijn erger dan anderen. Zo vind ik strijken bijvoorbeeld helemaal niet erg. Stofzuigen vind ik zelfs leuk. Maar het beddengoed verschonen, dat vind ik nou echt een kutklus! Maar ja, ik ben nogal een 'neat freak' (klein intermezzo voor gesprek met mezelf: "ach welnee nous, da valt best mee", "echt niet, je bent een pietlut"....) dus ik vind dat, ondanks de beperkte 'actie' die zich in bed afspeelt, het bed toch elke week een keer moet worden verschoond. Om mezelf dan nog verder te pesten, heb ik ook nog eens twee dekbedden en vier kussens, plus twee sierkussen en overal molton onderlakens voor (ook voor de kussens)......dus dat verschonen en wassen is een kleine dagtaak op zichzelf. Wat dat betreft mag ik mezelf nog gelukkig prijzen met mijn vrijgezellige bestaan.....

 

Maar goed, alles is weer schoon, tot volgende week mag ik uitrusten. Tenzij.... ;-)))))

 

 

 

Het is me in mijn loopbaan als vertaler nog niet vaak voorgekomen, maar afgelopen week heb ik een drastische stap moeten nemen: ik heb een opdracht terug moeten geven. Nou ja, een gedeelte ervan dan. Ik was al een week aan het worstelen met kleine bestandjes over Belgische pensioenregelingen en arbeidscontracten en toen bleek dat er achter die kleine bestandjes nog twee bestanden van elk 20K zaten, heb ik het opgegeven. Het was namelijk ook nog eens NL-EN. Maar toch een moeilijk besluit, vond ik. Maar ja, als je er zelf in het NL (Vlaams dus) niet echt iets van begrijpt, dan kun je het ook niet echt vertalen. Dus nu heb ik een beetje vrije tijd over....kan ik mooi eens verder gaan met de planning van mijn verbouwing (maar hierover later meer).

 

Zou het mooi weer worden vandaag? Dan komt mijn vrije tijd wel heel goed uit!

Vandaag kreeg ik een (beetje verlaat) kaartje voor moederdag....van mijn lieve hondjes. Nou ben ik er weliswaar van overtuigd dat ik wonderhondjes heb, maar ze zijn nog te jong voor zo'n mooi handschrift, dus ik heb het vage vermoeden dat er iemand anders een helpende hand heeft moeten toesteken. Maar wie????? Ik heb geen flauw idee, want ik herken het handschrift niet. Dus wil ik via deze weg zeggen tegen diegene die dit heeft gedaan:


KEI BEDANKT, IK KREEG DE TRANEN IN MIJN OGEN TOEN IK HET ZAG!!!

Dit vind ik ontzettend lief bedacht. Dikke kus aan degene die dit heeft gedaan.

XXXXX

Nous

Een dezer dagen ben ik precies twee jaar gestopt met roken. Geen centje pijn en ik ben nog elke dag blij dat ik het heb gedaan. Ik ben ook steeds minder tolerant ten opzichte van mensen die roken in mijn nabijheid. Het is toch smerig, hou er toch mee op!

 

Het was overigens een gezellig weekeinde, hier in Stratum. De eerste twee dagen heb ik Eindhoven Ordinair nog kunnen vermijden, maar zondag moest ik er dan toch aan geloven. Eerst gezellig met Mijke rondgestruind, wijntje erbij en mijn lieve Binchy op de arm (die hond is nu volledig gesocialiseerd hoor!); 's avonds nog even in de herhaling met Josine, ook erg gezellig, nog een wijntje erbij....ik ben lekker teut mijn bedje ingerold.

En gisteren nog een keer terug naar EO, want "de lempkes moeten op" (EO heeft geen ordinaire munten, nee die heten hier 'lempkes') ....een excuus dat ik meerdere malen heb gehoord! Een aantal dierbare oude vrienden ontmoet en het was dit keer oprecht leuk, ondanks het hoge patsergehalte van dit jaarlijkse festijn (dat gelukkig volgend jaar op de Karpendonk wordt gehouden, komt goed uit want ik heb het stadswandelpark nodig als 'uitgaansgelegenheid' voor mijn hondjes!)

 

En dan nog even terug naar de titel van dit bericht:

Lyrics by Al Jarreau, Song: Old Friend

 

I can recall those warm summer days.
No decisions.Child's play.
Did they slip away?
Gone forever.Gone forever.
Lost to yesterday.

CHORUS:
From the beginning you've been
Always there my old friend.
True until the end of time.

As I walk down streets
full of amber leaves
I see nothing's really
changed at all.
We're just older now.
Still together,still together
after all these years.

CHORUS:
From the beginning you've been
Always there my old friend.
True until the end of time.

CHORUS:
From the beginning you've been
Always there my old friend
True until the end of time.

 

 

Ja, zoals de titel al zegt: ik heb de afgelopen week veel genoten. Genoten van mijn twee hondenkinderen (die inmiddels echt onafscheidelijk zijn geworden), genoten van het mooie weer en genoten van mijn tuin. Eerst heb ik op dinsdag tussen de laatste werkzaamheden door mijn huis echt van top tot teen gepoetst. Dat was ook wel nodig, want door de grote projecten van de laatste tijd was dat er een beetje bij ingeschoten.

 

Woensdag was Koninginnedag en ben ik met hondjes, zus, zwager en nichtje naar de rommelmarkt geweest (wel retevroeg, want anders mis je alle goede spullen). 2 euro levert je op zo'n markt best veel op:

- Een Buzz Lightyear met echt geluid

- Een speelhuisje met poppetjes

- Een schep (miskoop van Fee bij het surprisekopen)

- Een kampeerset voor Barbie, met tent, gasstelletje, klaptafel en dito stoel, en een kayak met peddel!

Natuurlijk moest daar even mee worden gespeeld, bij Tante Nous thuis, en daarna heb ik Fee weer bij haar ouders afgegeven bij La Folie (nou ja, op het pleintje aan de achterkant dan). Nadat ik me op de terugweg door een lallende massa had geworsteld, ben ik thuis op de bank gaan liggen en heb ik lekker alle gekkigheid aan me voorbij laten gaan.

 

En toen was het donderdag tijd voor de tuin. Eerst aan de achterkant van het huis alles opgeruimd en gepoetst (waarbij de vraag rees: wat is de functie van onkruid?) en toen aan de voorkant alle mos ed. verwijderd. Het was een enorme inspanning, maar wel voldoening schenkend. 's Avonds gezellig geborreld met twee vriendinnen in de tuin. En toen kwam ook het plan om te barbecuen op zaterdag. Dus heb ik vrijdag alles voorbereid op de eerste traditionele voorjaarsbarbecue Chez Nous.

Zaterdag op mijn gemak alles verder klaargezet en toen kwamen aan het einde van de middag langzaam alle gasten binnendruppelen (voor degenen die niet waren uitgenodigd: jullie beurt komt écht nog wel, maar de tuin is natuurlijk maar beperkt in omvang)....het was een geslaagde avond, waarbij de pootjes van mijn jongste hondenkind zeer zeker niet zijn gesleten, want ze heeft de hele avond ge-schoot-hopped!

 

En gisteren heb ik lekker niks gedaan! Helemaal niks, behalve aan het einde van de dag een roseetje gedronken met Mijke.

Dus ja, ik heb genoten van mijn voorjaarsvakantie, dit jaar niet in het buitenland maar gewoon binnen de muren van mijn eigen 'compound'.